متن دعوتی است به سوی زیبایی، عشق و کمال. از مخاطبان میخواهد که به ندای عشق پاسخ دهند و به سوی خوشبختی و جاودانگی حرکت کنند. همچنین، از تغییر حالات و احساسات افراد سخن میگوید و بیان میکند که حتی کسانی که ساکت و ناامید بودهاند، اکنون میتوانند سخن بگویند و به شادی برسند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند جاودانگی و کمال نیاز به بلوغ فکری و تجربه بیشتری دارند.
غزل ۲۲۷۰ - ابناء ربیعنا تعالوا
فَالْوَرْدُ یَقولُ لا تُبالوا ۱
وَالْعِشْقُ یُصیحُکُمْ جِهارًا
اَلْخُلْدُ لَکُمْ فَلا تَزالوا ۲
وَالْحُسْنُ عَلَی الْبَها تَجَلّی
وَالسُّکْرُ حَواهُ وَالْکَمالُ ۳
مَنْ کانَ مُخَرَّسًا جَمادًا
اَلْیَوْمَ تَکَلَّموا وَقالوا ۴
مَنْ کانَ مُبَلَّسًا قَنُوطًا
ذابَوا وَتَضاحَکوا وَنالوا ۵
مِنْ بَعْدُ فَاِنْ تَرَوْا غَضُوبًا
ماذا غَضَبٌ فَذا دَلالُ ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.