غزل ۲۲۶۷ - هم صدوا، هم عتبوا، عتابا ما له سبب

هُم صَدُّوا، هُم عَتَبُوا، عِتابًا ما لَهُ سَبَبُ
تَن و دلِ ما مُسَخَّرِاو، که می‌نَپَرَد به جُز بَرِ او ۱

فَما طَلَبوا سِوی سَقَمی فَطابَ عَلَی ما طَلَبوا
عَجَب خَبَری که می‌دَهَدم، دَم و غَمِ او، کَر و فَرِ او ۲

فَنی جَلَدی اِذا عَبَسوا فَکَیْفَ تَری اِذا طَرِبوا
مرا غَمِ او چو زنده کُند چگونه شَوَم زِ مَنْظَرِ او ۳

فلا هَرَبٌ اِذا طَلَبوا وُلا طَرَبٌ اذا هَرَبوا
عَجَب، چه بود به هر دو جهان که آن نَبُوَد مُیَسَّرِ او ۴

اَری اُمَمًا بِهِ سَکِرُوا وَلا قَدَحٌ وَلا عِنَبُ
حَدَث نشود شِکَر که خوری شِکَر چو چَشَد زِشِکَّرِ او ۵

لَقَدْ مُلِئَتْ خَواطِرُنا بِهِمْ عَجَبًا وَمَاالْعَجَبُ
سَحَر اثری زِطَلْعَتَ او، شَبَم نَفَسی زِعَنْبَرِ او ۶

سَکَتُّ اَنا وَهُمْ سَکَتُوا وَلا سَئِموا وَلا عَتَبوا
خَبَر نکُنم دِگَر که مرا رسید خَبَر زِمَخْبَرِ او ۷

فَوا حَزَنی اِذا حَجَبوا وَیا طَرَبی اِذا قَرُبوا
دَرَم بِزَنَد سَری نکُند که سَر نَبَرَد کَس از سَرِ او ۸