خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر از دوگانگی بین عقل و دل سخن می‌گوید و نگران است که به خاطر رشک و ترحم، نه دوزخ او را بپذیرد و نه بهشت.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آن برای سنین پایین‌تر دشوار است.
رباعی ۱۱۰ - زین گونه که دل به عقل زشتم طلبد
زین گونه که دل به عقل زشتم طلبد
وز بیت حرام در کنشتم طلبد ۱
بیم است که از رشک و ترحم فردا
دوزخ نپزیرد و بهشتم طلبد ۲
وز بیت حرام در کنشتم طلبد ۱
بیم است که از رشک و ترحم فردا
دوزخ نپزیرد و بهشتم طلبد ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۰۹ - رخسار تو باغ را سراسیمه کند
گوهر بعدی:رباعی ۱۱۱ - گیرم که تو را شوخی آتش باشد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
