خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
در این متن، شاعر از رسم مغان که بخشندگی و عطاست یاد می‌کند و درخواست جامی از آنها دارد. او این عمل را نه نشانه‌ی سخاوت، بلکه شکرانه‌ای برای صافی لب‌های تشنه می‌داند و درخواست درد (احتمالاً عشق یا معرفت) برای تشنگان را روا می‌شمارد.
متن دارای مفاهیم عرفانی و ادبی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادها ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد.
رباعی ۱۹ - از باب مغان که رسمشان جود و عطاست
از باب مغان که رسمشان جود و عطاست
جامی بدهند این نه آیین سخاست ۱
شکرانهٔ صاف های لب تشه طلب
دردی بدهند، تشنگانیم، رواست ۲
جامی بدهند این نه آیین سخاست ۱
شکرانهٔ صاف های لب تشه طلب
دردی بدهند، تشنگانیم، رواست ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۸ - آنم که رعیت کمینم دهر است
گوهر بعدی:رباعی ۲۰ - عرفی سخنت گر چه معما رنگ است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
