غزل ۵۳۹ - تا به خون ریزیم اشارت ها نمود ابروی او

تا به خون ریزیم اشارت ها نمود ابروی او
میل خون ریزی خود فهمیدم از هر موی او ۱

چون خرامد در دلم جان، هم چو آب زندگی
سر نهد در پای سرو قامت دلجوی او ۲

تا خیال قامتش بیرون نیامد از دلم
کرده ام زنجیر یایش حسرت گیسوی او ۳

گر نمی گردد مه من گرم کین از مهر نیست
از نزاکت طاقت گرمی ندارد خوی او ۴

تا بود آمد شدش بر خاک من ای هم نشین
چون بمیرم شب نهانم دفن کن در کوی او ۵

من که حسرت می کشم عرفی برای دیگران
شیشهٔ می را کی توانم دید بر زانوی او ۶