غزل ۵۲۳ - خوش در خور است، حسرت تو با گریستن

خوش در خور است، حسرت تو با گریستن
بی یاد تو حلال مبادا گریستن ۱

بی گریه دوستدار تو آرام گیر نیست
یا کاو کاو دیده و دل یا گریستن ۲

گویی که یاد می کنمت گه گهی، ولی
بیهوده نیست در دل شب ها گریستن ۳

نازم به غمزهٔ تو که یک گام کرده است
صد ساله ره ز دیدهٔ من تا گریستن ۴

من خود کی ام که گریه به حالم کنی، ولی
می زیبدت به نرگس شهلا گریستن ۵

گر کام دل ز گریه میسر شود، ز دوست
صد سال می توان به تمنا گریستن ۶

عرفی حریف دیدهٔ تر نیستی، ولی
بسیار گریه آورد این نا گریستن ۷