غزل ۲۲۰۳ - جسم و جان با خود نخواهم، خانهٔ خمار کو؟

جسم و جان با خود نخواهم، خانهٔ خَمّار کو؟
لایِقِ این کُفرِ نادر در جهانْ زُنّار کو؟ ۱

هر زمان چون مَست گردد از نَسیمِ خَمرْ جان
تا دَرِ خُم خانه می‌تازد، وَلیکِن بار کو؟ ۲

سویِ بی‌گوشی سَماعِ چَنگ می‌آید، وَلیک
چَنگِ جانان است آن را چوب یا اَوْتار کو؟ ۳

چون که او بی‌تَن شود، پس خِلْعَتِ جان آورند
کَنْدَرو دَستان حایِکْ یا که پود و تار کو؟ ۴

کِبْرِ عاشق بویْ کُن، کان خود به مَعنی خاکی‌یی است
در چُنان دریا تکَبُّر یا که ننگ و عار کو؟ ۵

چون مَشامَت بَرگُشایَد، آیَدَت از غارِ عشق
طُرفه بویی، پس دَوی هر سو که آخِر غار کو؟ ۶

رنگِ بی‌رنگی‌‌ست از رُخسارِ عاشق آن صَفا
آن وَفا و آن صَفا و لُطفِ خوش رُخسار کو؟ ۷

آمَدَت مُژده زِ عُمرِ سَرمَدی، پس حَمْد کو؟
کَنْدَران عُمرَت غَمِ امسال و یادِ پار کو؟ ۸

صُحبَتِ اَبْرار و هم اَشْرار کان جا زَحمَت است
در حَریمِ سایهٔ آن مِهتَرِ اَخْیار کو؟ ۹

شَمسِ حَقّ و دین، خداوندِ صَفاهایِ اَبَد
در شُعاعِ آفتابش، ذَره‌یی هُشیار کو؟ ۱۰