غزل ۲۱۸۵ - چو بگشادم نظر از شیوهٔ تو

چو بُگْشادم نَظَر از شیوهٔ تو
بِشُد کارم چو زَر از شیوهٔ تو ۱

تویی خورشید و من چون میوهٔ خام
به هر دَمْ پُخته تَر از شیوهٔ تو ۲

چو زُهره می‌نوازم چَنگِ عِشرَت
شب و روز ای قَمَر از شیوهٔ تو ۳

به هر دَمْ صد هزار اَجْزایِ مُرده
شود چون جانِوَر از شیوهٔ تو ۴

چرا اَزْرَق قَبایِ چرخِ گَردون
چُنین بَندَد کَمَر از شیوهٔ تو ۵

چرا رویِ شَفَق سُرخ است هر شام
به خونابه‌یْ جِگَر از شیوهٔ تو ۶

زِ شیوه‌یْ ماهَت اِسْتاره هَمی‌جَست
گرفتم من بَصَر از شیوهٔ تو ۷

به خوبی هَمچو تو خود این مُحال است
چُنان خوبی به سَر از شیوهٔ تو ۸

زِانبوهی نباشد جایِ سوزَن
زِعاشق، وین حَشَر از شیوهٔ تو ۹

عَجَب چون آمد اَنْدَر عالَمِ عشق
هزاران شور و شَر از شیوهٔ تو ۱۰

اگر نه پَرده آویزی به هردَم
بِدَرَّد این بَشَر از شیوهٔ تو ۱۱

اگر غَفلَت نباشد، جُمله عالَم
شود زیر و زَبَر از شیوهٔ تو ۱۲

چرایم؟ شَمسِ تبریزی چو شَیدا
به گِردِ بام و دَر از شیوهٔ تو ۱۳