غزل ۲۱۸۳ - به پیشت نام جان گویم؟ زهی رو

به پیشَت نامِ جان گویم؟ زِهی رو
حَدیثِ گُلْسِتان گویم؟ زِهی رو ۱

تو این جا حاضر و شَرمَم نباشد
که از حُسنِ بُتان گویم؟ زِهی رو ۲

چو شاهِ بی‌نشانْ عالَم بیاراست
من از شکل و نشان گویم؟ زِهی رو ۳

چو نورِ لامکانْ آفاق بِگْرفت
من از جا و مکان گویم؟ زِهی رو ۴

به پیشِ این دُکان که کانِ شادی‌ست
من از سود و زیان گویم؟ زِهی رو ۵

به پیشِ این چُنین دانایِ اسرار
کَژی در دلْ نَهان گویم؟ زِهی رو ۶

چو اِسْتاره و جهان شُد مَحْوِ خورشید
فَسانه‌یْ این جهان گویم؟ زِهی رو ۷

اَوانِ قابَ قَوْسَین است و اَدْنی
حَدیثِ خَرکَمان گویم؟ زِهی رو ۸

از آن جان که رَوان شُد سویِ جانان
بَرِ هر بی‌رَوان گویم؟ زِهی رو ۹

حَدیثی را که جان هم نیست مَحْرَم
من از راهِ دَهان گویم؟ زِهی رو ۱۰

چو شاهَنْشاهِ صد جان و جهانی
من از جان و جهان گویم؟ زِهی رو ۱۱