خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این متن خود را به پروانه‌ای تشبیه می‌کند که با شمع (معشوق) دمساز شده و در نهایت مانند شهبازی به دست شاه باز می‌شود. این شعر بیانگر عشق و فداکاری است و از استعاره‌های زیبایی مانند پروانه و شمع استفاده کرده است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و استعاره‌های پیچیده است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، درک کامل این شعر نیاز به آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد.
رباعی ۲۳۲ - با شمع رخش دمی چو دمساز شدم
با شمع رخش دمی چو دمساز شدم
پروانهٔ مستمند جانباز شدم ۱
آن روز که این قفس بباید پرداخت
چون شهبازی به دست شه باز شدم ۲
پروانهٔ مستمند جانباز شدم ۱
آن روز که این قفس بباید پرداخت
چون شهبازی به دست شه باز شدم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۲۳۱ - بر خاک درش مست و خراب افتادم
گوهر بعدی:رباعی ۲۳۳ - در کوی خرابات حضوری دارم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
