خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
در این متن، شاعر از رفتن به سوی معشوق (جانان) و سپس پنهان شدن سخن می‌گوید. همچنین اشاره‌ای به رفتن نعمت‌الله از جهان دارد و بیان می‌کند که با نور ایمان رفته‌اند. این ابیات حس عرفانی و عاشقانه را توأمان منتقل می‌کنند.
مفاهیم عرفانی و استفاده از استعاره‌های ادبی ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، درک عمیق‌تر این متن نیاز به آشنایی با ادبیات و فلسفه عرفانی دارد که معمولاً در سنین بالاتر حاصل می‌شود.
رباعی ۲۱۳ - انگشت زنان بر در جانان رفتیم
انگشت زنان بر در جانان رفتیم
پیدا بودیم باز پنهان رفتیم ۱
گوئی که برفت نعمت الله ز جهان
رفتیم ولی به نور ایمان رفتیم ۲
پیدا بودیم باز پنهان رفتیم ۱
گوئی که برفت نعمت الله ز جهان
رفتیم ولی به نور ایمان رفتیم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۲۱۲ - آن صورت الطاف الهی مائیم
گوهر بعدی:رباعی ۲۱۴ - ما درویشیم پادشاهی بخشیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
