خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن به مفهوم فقر و غنا در معنای عرفانی می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که فقر واقعی (به معنای وابستگی به خدا) می‌تواند به غنای مطلق منجر شود. او فقر را جستجو می‌کند و معتقد است که هم فقر و هم غنا از خداوند سرچشمه می‌گیرند.
متن دارای مفاهیم عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر ممکن است دشوار باشد. این نوع مضامین معمولاً برای سنین بالاتر که توانایی تحلیل مفاهیم انتزاعی را دارند مناسب‌تر است.
رباعی ۱۱۹ - فقری که از او غنای مطلق آید
فقری که از او غنای مطلق آید
گر زان که طلب کنی به جان می شاید ۱
من فقر همی جویم و آن خواجه غنا
از خواجهٔ ما فقر و غنا می آید ۲
گر زان که طلب کنی به جان می شاید ۱
من فقر همی جویم و آن خواجه غنا
از خواجهٔ ما فقر و غنا می آید ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۱۸ - هر دل که به ذوق سرمدی خواهد بود
گوهر بعدی:رباعی ۱۲۰ - آب است که جان ما از او می یابد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
