غزل ۲۱۵۹ - باده چو هست ای صنم بازمگیر و نی مگو

باده چو هست ای صَنَم بازمگیر و نی مگو
عَرضه مَکُن دو دستِ تی، پُر کُن زود آن سَبو ۱

ای طَرَبونِ غَم شِکَن، سنگ بَرین سَبو مَزَن
از دَرِ حَق به یک سَبو کم نشده‌‌ست آبِ جو ۲

زان قَدَحی که ساحِرانْ جان به فِدا شُدند ازان
چون کَفِ موسیِ نَبی بَزم نَهاد و کرد طو ۳

فاش بیا و فاش دِهْ، بادهٔ عشقْ فاش بِهْ
عید شُده‌‌ست و عام را گَر رمضانْست باش، گو ۴

رَغْمِ سپیدْ ماخ را، رَقص دَرآر شاخ را
وان کَرَمِ فَراخ را بازگُشایْ تو به تو ۵

مُهره که دَررُبودهیی، بر کَفِ دست نِهْ دَمی
وان گِروی که بُرده‌یی، بارِ دوم زِ ما مَجو ۶

مُرده به مرگِ پارْ من، زنده شُده زِیارْ من
چند خَزیده در کَفَن زنده ازان مَسیح خو ۷

مُنْکِرِ حَشْرِ روزِ دین، ژاژ مَخا، بیا بِبین
رُسته چو سُبزه از زمین، سَروْقَدانِ باغِ هو ۸

خامُش کرده جُملگان، ناطِقِ غَیبْ بی‌زبان
خُطبه بِخوانده بر جهان، بی‌نَغَمات و گفت و گو ۹