این متن شعری است که از مفاهیم عرفانی و مذهبی مانند عشق الهی، رستاخیز، و معجزهها سخن میگوید. شاعر از بادهی عشق، معجزهی موسی، و رستاخیز مردگان صحبت میکند و مخاطب را به تفکر در مورد حقایق معنوی دعوت میکند.
متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و مذهبی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات و استعارات نیاز به دانش ادبی و فرهنگی دارد که معمولاً در سنین بالاتر کسب میشود.
غزل ۲۱۵۹ - باده چو هست ای صنم بازمگیر و نی مگو
عَرضه مَکُن دو دستِ تی، پُر کُن زود آن سَبو ۱
ای طَرَبونِ غَم شِکَن، سنگ بَرین سَبو مَزَن
از دَرِ حَق به یک سَبو کم نشدهست آبِ جو ۲
زان قَدَحی که ساحِرانْ جان به فِدا شُدند ازان
چون کَفِ موسیِ نَبی بَزم نَهاد و کرد طو ۳
فاش بیا و فاش دِهْ، بادهٔ عشقْ فاش بِهْ
عید شُدهست و عام را گَر رمضانْست باش، گو ۴
رَغْمِ سپیدْ ماخ را، رَقص دَرآر شاخ را
وان کَرَمِ فَراخ را بازگُشایْ تو به تو ۵
مُهره که دَررُبودهیی، بر کَفِ دست نِهْ دَمی
وان گِروی که بُردهیی، بارِ دوم زِ ما مَجو ۶
مُرده به مرگِ پارْ من، زنده شُده زِیارْ من
چند خَزیده در کَفَن زنده ازان مَسیح خو ۷
مُنْکِرِ حَشْرِ روزِ دین، ژاژ مَخا، بیا بِبین
رُسته چو سُبزه از زمین، سَروْقَدانِ باغِ هو ۸
خامُش کرده جُملگان، ناطِقِ غَیبْ بیزبان
خُطبه بِخوانده بر جهان، بینَغَمات و گفت و گو ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.