غزل ۲۱۳۳ - بیدار شو، بیدار شو، هین رفت شب بیدار شو

بیدار شو، بیدار شو، هین رَفت شبْ بیدار شو
بیزار شو، بیزار شو، وَزْ خویشْ هم بیزار شو ۱

در مصرِ ما یک احمقی، نَک می‌فُروشَد یوسُفی
باور نمی‌داری مرا، اینک سویِ بازار شو ۲

بی‌چون تو را بی‌چون کُند، رویِ تو را گُلْگون کُند
خار از کَفَت بیرون کُند، وان گَهْ سویِ گُلْزار شو ۳

مَشْنو تو هر مَکْر و فُسون، خون را چرا شویی به خون؟
همچون قَدَح شو سَرنگون، وان گاهْ دُردی خوار شو ۴

در گَردشِ چوگانِ او چون گوی شو، چون گوی شو
وَزْ بَهرِنُقلِ کَرکَسَش مُردار شو، مُردار شو ۵

آمد نِدای آسْمان، آمد طَبیبِ عاشقان
خواهی که آید پیشِ تو؟ بیمار شو، بیمار شو ۶

این سینه را چون غار دان، خَلْوَتگَهِ آن یار دان
گَر یارِ غاری هین بیا، در غار شو، در غار شو ۷

تو مَردِ نیکِ ساده‌یی، زَر را به دُزدان داده‌یی
خواهی بدانی دُزد را؟ طَرّار شو، طَرّار شو ۸

خاموش، وَصفِ بَحْر و دُر کم گوی در دریایِ او
خواهی که غَوّاصی کُنی؟ دَم دار شو، دَم دار شو ۹