غزل ۱۴۴۶ - می عشقش به شیر مردان ده

می عشقش به شیر مردان ده
دُرد دردش به دردمندان ده ۱

ساقیا دست ما و دامن تو
ساغر می به دست یاران ده ۲

می به زاهد مده که باشد حیف
درد وی جام می به رندان ده ۳

جرعه نوشان جام خود بگذار
جرعهٔ جام خود به ایشان ده ۴

کربلا را به عاشقان بخشی
بخش من ز آن بلا فراوان ده ۵

نوش کن جام می که نوشت باد
جرعه ای هم به باده نوشان ده ۶

نعمت الله مده به می خواران
میر مستان به می پرستان ده ۷