غزل ۱۴۳۱ - جز یکی نیست بیائید که گوئیم همه

جز یکی نیست بیائید که گوئیم همه
همه از عین یکی باز بجوئیم همه ۱

ای که گوئی که چنان گفت و چنین می گوید
وقت آن است که در آب بشوئیم همه ۲

ما همه آب حیاتیم و همه بحر محیط
گرچه مانند حبابیم بر اوئیم همه ۳

بوی آن زلف ز هر تارهٔ مو می شنویم
لاجرم زلف بتان جمله ببوئیم همه ۴

عقل دیوانه شود چون شنود قصهٔ عشق
دور نبود که بگوئیم که دوئیم همه ۵

آبروی همهٔ قطره چو ما می بینیم
شاید ار ما همهٔ قطره بپوئیم همه ۶

نعمت الله چو یکی باشد آن یک همه اوست
آن یکی را سزد ار زان که بگوئیم همه ۷