غزل ۱۳۷۰ - عمر بر باد می رود بی او

عمر بر باد می رود بی او
کی بود زندگی چنین نیکو ۱

نفسی عمر را غنیمت دان
حاصل عمر خود ز خود می جو ۲

ما چنین مست و عقل مخمور است
گو برو هر چه بایدش می گو ۳

در دلم جز یکی نمی گنجد
غیر آن یک بگو که دیگر کو ۴

گر هزار است و گر هزار هزار
نزد عارف یکیست بی من و تو ۵

احول است آن که یک به دو بیند
تو چو احول نه ای نبینی دو ۶

ذکر سید همیشه این باشد
وحده لا اله الا هو ۷