متن بالا یک شعر عرفانی و اخلاقی است که بر محوریت عشق و ولایت امام علی (ع) و دوری از دنیای مادی تأکید دارد. شاعر از مخاطب می‌خواهد تا دل را از غیر خدا خالی کند، به ولایت امام علی (ع) تمسک جوید، و در مسیر عرفان و بندگی گام بردارد. همچنین، توصیه می‌شود که به جای追求 دنیوی، به معنویات و جمال باطنی توجه شود.
مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی موجود در این شعر برای درک و ارتباط بهتر، نیازمند سطحی از بلوغ فکری و شناختی است که معمولاً از سنین نوجوانی به بعد در افراد شکل می‌گیرد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای عرفانی ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.
غزل ۱۲۸۹ - خانهٔ دل ز غیر خالی کن
ترک این خلوت خیالی کن ۱
از علی ولی ولایت جو
هم ولایت فدای والی کن ۲
بندهٔ خادم علی می باش
فخر بر جملهٔ موالی کن ۳
باش مولی حضرت مولی
منصب خویش نیک عالی کن ۴
در حرم گر تو را نباشد راه
مسکن خود در آن حوالی کن ۵
جام گیتی نما به دست آور
نظری کن در او و حالی کن ۶
باطنا با جلال خوش می باش
ظاهر خویش را جمالی کن ۷
آفتاب از چه ماه می طلبی
بر در سیدم هلالی کن ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
