غزل ۱۲۷۲ - حمد تو بینهایت و لطف تو بیکران

حمد تو بینهایت و لطف تو بیکران
با جمله در حدیث و جمال تو بس عیان ۱

فی الجمله چون منم تو همه کیستی بگو
ور خود توئی بگو که من اکنون شدم نهان ۲

در کعبه و کنشت و خرابات وصل تست
در زهد و در صلاح و در انکار و امتحان ۳

فی الجمله عارفیم به هر صورتی که هست
در دیدن صفات و کمال تو هر زمان ۴

با ما توئی و از تو جدا نیست هیچ چیز
پیوند ما و تو به کرم هست جاودان ۵

نور تو آسمان و زمین را ظهور داد
روشن شد از جمال و کمال تو این جهان ۶

سید به بنده داد و جودی ز جود خود
بنمود آنچه بود به ارباب این و آن ۷