خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عرفانی از نعمت الله ولی بیانگر وحدت وجود و دیدگاه عارفانه به جهان است. شاعر همه چیز را جلوه‌ای از محبوب می‌داند و با نگاهی یکپارچه و عاشقانه به هستی می‌نگرد. او تأکید می‌کند که در آینه‌های مختلف تنها محبوب را می‌بیند و همه عالم را مظهر نعمت الله می‌داند.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر برای درک و تجربه‌ی نوجوانان و بزرگسالان مناسب است و ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
غزل ۱۲۱۳ - نور چشمست او به او بینیم
نور چشمست او به او بینیم
لاجرم جمله را نکو بینیم ۱
ما چو احول نه ایم ای بینا
کی چو احول یکی به دو بینیم ۲
آینه گر هزار می نگریم
خود و محبوب روبرو بینیم ۳
مجمع زلف او پریشان شد
حال مجموع مو به مو بینیم ۴
آفتابی به ماه می یابیم
بلکه او را به نور او بینیم ۵
موج بحریم و سو به سو گردیم
آب در دیده سو به سو بینیم ۶
همه عالم چو نعمت الله است
غیر او را بگو که چو بینیم ۷
لاجرم جمله را نکو بینیم ۱
ما چو احول نه ایم ای بینا
کی چو احول یکی به دو بینیم ۲
آینه گر هزار می نگریم
خود و محبوب روبرو بینیم ۳
مجمع زلف او پریشان شد
حال مجموع مو به مو بینیم ۴
آفتابی به ماه می یابیم
بلکه او را به نور او بینیم ۵
موج بحریم و سو به سو گردیم
آب در دیده سو به سو بینیم ۶
همه عالم چو نعمت الله است
غیر او را بگو که چو بینیم ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۲۱۲ - عاشقانه عشقبازی می کنیم
گوهر بعدی:غزل ۱۲۱۴ - هر چند ما به جسم ز اولاد آدمیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
