خلاصه و رده‌بندی سنی
18+
این متن بیانگر عشق و وحدت با خداوند و رسیدن به مرحله‌ای از یقین و فنا در ذات الهی است. شاعر خود را بندهٔ مطلق خدا و فرزند یقین می‌داند و ادعا می‌کند که در مجمع انبیا و اولیا جایگاهی والا دارد. او از مستی عشق و وحدت سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که به ذات خویش واصل شده و با هر صفتی هماهنگ است. در پایان، شاعر به فنا در خداوند و اتحاد با او اشاره می‌کند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد. همچنین، برخی از عبارات مانند «ما خدائیم» ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر گمراه‌کننده یا نامفهوم باشد.
غزل ۱۲۰۰ - ما بندهٔ مطلق خدائیم
ما بندهٔ مطلق خدائیم
فرزند یقین مصطفائیم ۱
در مجمع انبیا حریفیم
سر حلقهٔ جلمه اولیائیم ۲
او با ما ، ما ندیم اوئیم
آیا تو کجا و ما کجائیم ۳
مستیم ز شراب وحدت عشق
مستانه سرود می سرائیم ۴
تا واصل ذات خویش گشتیم
با هر صفتی دمی سرائیم ۵
یک معنی و صدهزار صورت
در دیدهٔ خلق می نمائیم ۶
سید ز خودی خود فنا شد
والله به خدا که ما خدائیم ۷
فرزند یقین مصطفائیم ۱
در مجمع انبیا حریفیم
سر حلقهٔ جلمه اولیائیم ۲
او با ما ، ما ندیم اوئیم
آیا تو کجا و ما کجائیم ۳
مستیم ز شراب وحدت عشق
مستانه سرود می سرائیم ۴
تا واصل ذات خویش گشتیم
با هر صفتی دمی سرائیم ۵
یک معنی و صدهزار صورت
در دیدهٔ خلق می نمائیم ۶
سید ز خودی خود فنا شد
والله به خدا که ما خدائیم ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۱۹۹ - ما عاشق و مستیم و طلبکار خدائیم
گوهر بعدی:غزل ۱۲۰۱ - بندهٔ سید سرمستانیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
