خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن به بیان حالات روحی و معنوی شاعر می‌پردازد که خود را در آینه می‌بیند و به خودنمایی مشغول است. او خود را رند، همدم جام، و موجودی چندبعدی توصیف می‌کند که هم حجاب است و هم حقیقت. شاعر از مستی و خرابات سخن می‌گوید و سرودهای رندانه می‌سراید. در نهایت، او نعمت‌های عالم را از آن خدا می‌داند.
متن دارای مفاهیم عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد. همچنین، اشاره به مستی و خرابات ممکن است برای سنین پایین مناسب نباشد.
غزل ۱۱۹۷ - ما خود بینیم و خود نمائیم
ما خود بینیم و خود نمائیم
در آینه خود به خود نمائیم ۱
رندیم و مدام همدم جام
اما تو کجا و ما کجائیم ۲
بحریم و حباب و موج و جوئیم
مائیم که هم حجاب مائیم ۳
هر دم نقشی خیال بندیم
تا بسته تمام برگشائیم ۴
یک رنگ به صد هزار رنگیم
یک جای به صد هزار جائیم ۵
مستیم و خراب در خرابات
رندانه سرود می سرائیم ۶
عالم یابند نعمت از ما
دارندهٔ نعمت خدائیم ۷
در آینه خود به خود نمائیم ۱
رندیم و مدام همدم جام
اما تو کجا و ما کجائیم ۲
بحریم و حباب و موج و جوئیم
مائیم که هم حجاب مائیم ۳
هر دم نقشی خیال بندیم
تا بسته تمام برگشائیم ۴
یک رنگ به صد هزار رنگیم
یک جای به صد هزار جائیم ۵
مستیم و خراب در خرابات
رندانه سرود می سرائیم ۶
عالم یابند نعمت از ما
دارندهٔ نعمت خدائیم ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۱۹۶ - ما مظهر نور مصطفائیم
گوهر بعدی:غزل ۱۱۹۸ - غرقهٔ بحر بیکران مائیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
