این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از معشوق خود به عنوان منبع زندگی، عشق و الهام یاد میکند. او از تأثیرات عمیق معشوق بر زندگی خود سخن میگوید و از وفاداری، عشق و وابستگی خود به او صحبت میکند. شاعر همچنین از قدرت و نفوذ معشوق در جهان و زندگی خود سخن میگوید.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از عبارات و مفاهیم موجود در شعر نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی برای درک کامل دارند.
غزل ۲۰۹۳ - تازه شد ازو، باغ و بر من
شاخِ گُلِ من، نیلوفرِ من ۱
گَشتهست رَوان، در جویِ وَفا
آبِ حَیَوان، از کوثرِ من ۲
ای رویِ خوشَت، دین و دلِ من
ای بویِ خوشَت، پیغامبرِ من ۳
هر لحظه مرا، در پیشِ رُخَت
آیینه کُند، آهنگرِ من ۴
من خُشک لَبَم، من چَشمْ تَرَم
این است مَها خُشک و تَرِ من ۵
آن کَس که مَنَم خاکِ دَرِاو
میکوبَد او بام و دَرِ من ۶
آن کَس که مَنَم پابستهٔ او
میگردد او گِردِ سَرِ من ۷
باده نَخورَم، وَرْزان که خورَم
او بوسه دَهَد بر ساغَرِ من ۸
پِسْتانِ وَفا، کی کرد سِیَه؟
آن دایهٔ جان، آن مادرِ من ۹
از من دو جهان، صد بَر بِخورَد
چون آید او اَنْدَر بَرِ من ۱۰
دِزدارِ فَلَک، قَلْعه بِدَهَد
چون گردد او سَرلشکرِ من ۱۱
بَربَند دَهان، غَمّازْ مَشو
غَمّاز بس است آن گوهرِ من ۱۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.