غزل ۱۱۱۷ - نظری می کنم و وجه خدا می بینم

نظری می کنم و وجه خدا می بینم
روی آن دلبر بی روی و ریا می بینم ۱

بر جمالش همگی صورت جان می نگرم
وز کمالش همه تن لطف و وفا می بینم ۲

نه به خود می نگرم صنع خدا تا دانی
بلکه من صنع خدا را به خدا می بینم ۳

ترک آن قامت و بالاش نگویم به بلا
گرچه از قامت و بالاش بلا می بینم ۴

مردم دیدهٔ ما غرقه به خون نظرند
هر طرف می نگرم چشمهٔ لا می بینیم ۵

صوفی صومعهٔ خلوت معنی شده ام
لاجرم صورت می صاف و صفا می بینم ۶

جان سید شده آئینهٔ جانان به یقین
عشق داند ز کجا تا به کجا می بینم ۷