خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن عرفانی و شاعرانه بیانگر احساس نزدیکی به خداوند و بی‌نیازی از دنیای مادی است. شاعر از وصل به معشوق الهی سخن می‌گوید و خود را زندهٔ جاوید و روشن‌بین می‌داند. او از امکانات دنیوی گذر کرده و به کلیت رسیده است. همچنین، اشاره‌ای به مستی عرفانی و پذیرش آن دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، اشاره‌های غیرمستقیم به مستی و مفاهیم انتزاعی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۱۰۹۷ - میخانه سبیل ماست مخمور کجا باشیم
میخانه سبیل ماست مخمور کجا باشیم
نزدیک خداوندیم ما دور کجا باشیم ۱
از دولت وصل او ما سلطنتی داریم
از حضرت آن سلطان مهجور کجا باشیم ۲
تا ناظر او گشتیم منظور همه خلقیم
خود بی نظر لطفش منظور کجا باشیم ۳
از نور جمال او روشن شده چشم ما
با چشم چنین روشن ما کور کجا باشیم ۴
عرش است مقام ما در فرش کجا گنجیم
ما زنده جاویدیم در گور کجا باشیم ۵
از علت امکانی دل صحبت کلی یافت
چون اوست طبیب ما رنجور کجا باشیم ۶
آن سید سرمستان ساقی حریفان است
گر باده همی نوشیم معذور کجا باشیم ۷
نزدیک خداوندیم ما دور کجا باشیم ۱
از دولت وصل او ما سلطنتی داریم
از حضرت آن سلطان مهجور کجا باشیم ۲
تا ناظر او گشتیم منظور همه خلقیم
خود بی نظر لطفش منظور کجا باشیم ۳
از نور جمال او روشن شده چشم ما
با چشم چنین روشن ما کور کجا باشیم ۴
عرش است مقام ما در فرش کجا گنجیم
ما زنده جاویدیم در گور کجا باشیم ۵
از علت امکانی دل صحبت کلی یافت
چون اوست طبیب ما رنجور کجا باشیم ۶
آن سید سرمستان ساقی حریفان است
گر باده همی نوشیم معذور کجا باشیم ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۰۹۶ - منم که عاشق دیدار یار خود باشم
گوهر بعدی:غزل ۱۰۹۸ - ما اگر شاه اگر گدا باشیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
