غزل ۱۰۴۶ - شمع جان هر نفسی ز آتش دل برگیرم

شمع جان هر نفسی ز آتش دل برگیرم
همچو پروانه به عشق آیم و در برگیرم ۱

تا کنم مجلس عشاق منور چون شمع
از سرم تا به قدم سوزد و خوشتر گیرم ۲

من که بیمار تو ام گر قدمی رنجه کنی
باز خوشدل شوم و زندگی از سرگیرم ۳

دامن دولت وصل تو اگر دست دهد
دل فدا کرده و جان داده به بر درگیرم ۴

گر حجابی است میان من و تو جان عزیز
حکم فرما که روانش ز میان برگیرم ۵

مدتی شد که ره عقل همی پیمایم
وقت آمد که ز عشقت ره دیگر گیرم ۶

همچو سید به سراپردهٔ میخانه روم
ترک این زهد ریائی مکدر گیرم ۷