خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عرفانی از مولانا بیانگر تجربه‌ی عشق الهی و وحدت با معشوق است. شاعر از سوختن در آتش عشق، بستن چشم به غیر و گشودن آن به روی معشوق، وحدت با عشق مانند سایه در آفتاب و قطره در دریا، و در نهایت رسیدن به شناخت خود و حقیقت سخن می‌گوید.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. درک این شعر نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد.
غزل ۱۰۲۹ - در مجمر عشق سوخت عودم
در مجمر عشق سوخت عودم
آتش شدم و نماند دودم ۱
از دیدن غیر دیده بستم
تا دیده به روی او گشودم ۲
چون سایه به آفتاب بنمود
شخصی بودم دو می نمودم ۳
چون قطره به بحر عشق پیوست
اکنون چه زیان بود چه سودم ۴
خود دیدم و خود نمودم ای دوست
خود گفتم و باز خود شنودم ۵
آن دم که نبود بود عالم
در خلوت خاص عشق بودم ۶
دیدم دو جهان خیال سید
تا زنگ ز آینه زدودم ۷
آتش شدم و نماند دودم ۱
از دیدن غیر دیده بستم
تا دیده به روی او گشودم ۲
چون سایه به آفتاب بنمود
شخصی بودم دو می نمودم ۳
چون قطره به بحر عشق پیوست
اکنون چه زیان بود چه سودم ۴
خود دیدم و خود نمودم ای دوست
خود گفتم و باز خود شنودم ۵
آن دم که نبود بود عالم
در خلوت خاص عشق بودم ۶
دیدم دو جهان خیال سید
تا زنگ ز آینه زدودم ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۰۲۸ - تا بود عشق تو بود من عاشق تو بودم
گوهر بعدی:غزل ۱۰۳۰ - سالها شد که به جان طالب جانان خودم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
