غزل ۲۰۷۳ - دلا تو شهد منه در دهان رنجوران

دِلا تو شَهْد مَنِهْ در دَهانِ رَنْجوران
حَدیثِ چَشمْ مَگو با جَماعَتِ کوران ۱

اگر چه از رَگِ گَردن به بنده نزدیک است
خدایْ دور بُوَد از بَرِ خدادوران ۲

درونِ خویش بِپَرداز تا بُرون آیند
زِ پَرده‌‌ها به تَجَلّی چو ماه، مَسْتوران ۳

اگر چه گُم شوی از خویش و از جهانْ این جا
بُرونِ خویش و جهان گشته‌یی زِ مَشْهوران ۴

اگر تو ماهِ وصالی، نشان بِدِه از وَصل
زِ ساعِد و بَرِ سیمین و چهرهٔ حوران ۵

وَگَر چو زَر زِ فِراقی، کجاست داغِ فِراق؟
چُنین فَسُرده بُوَد سِکّه‌هایِ ‌مَهْجوران ۶

چو نیست عشقْ تو را، بندگی بِجا می‌آر
که حَقْ فُرونَهِلَد مُزدهایِ مُزدوران ۷

بِدان که عشقِ خدا خاتَمِ سُلَیمانی ست
کجاست دَخْلِ سُلَیمان و مُکْسَبِ موران ۸

لباسِ فِکْرت و اندیشه‌‌ها بُرون انداز
که آفتاب نَتابَد مَگَر که بر عوران ۹

پناه گیر تو در زُلفِ شَمسِ تبریزی
که مُشک بارَد، تا وارَهی زِ کافوران ۱۰