غزل ۹۴۵ - دلخوشم از عشق جان افزای خویش

دلخوشم از عشق جان افزای خویش
دوست دارم یار بی همتای خویش ۱

در نظر نقش خیالش بسته ام
خوش نشسته نور او بر جای خویش ۲

کنج میخانه بود مأوای ما
جنت المأوای ما مأوای خویش ۳

آبروی عالمی از ما بود
نه ز جوی غیر از دریای خویش ۴

شمع عشقش آتشی خوش برفروخت
سوختم ازعشق سر تا پای خویش ۵

هر که او سودای عشقش می کند
می کند سر در سر سودای خویش ۶

نور چشم نعمت الله دیده ام
روشنست از نور مه سیمای خویش ۷