این متن شعری عرفانی است که در آن شاعر از عشق الهی و ارتباط با معشوق ازلی سخن میگوید. در این شعر، مفاهیمی مانند عشق، جان، برهنگی معنوی، و ارتباط با خداوند به زیبایی بیان شدهاند. شاعر از زبان نمادین و استعاری برای توصیف تجربههای عرفانی و روحانی استفاده میکند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان نمادین و استعاری نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه برای درک کامل دارد.
غزل ۲۰۶۳ - ای رخ خندان تو، مایهٔ صد گلستان
باغِ خدایی دَرآ، خار بِدِه، گُلْ سِتان ۱
جامهٔ تَن را بِکَن، جانِ برهنه بِبین
جانِ برهنه خوش است، تا چه کُنی جامه دان؟ ۲
هین که نهیی بیزبان پیشِ چُنین جانها
قِصّهٔ نِی بیزبان، نَعْرهٔ جانْ بیدَهان ۳
آمد امروز یار، گفت سَلامُ عَلَیک
چَرخ و زمین را مَجو از نَفَسَش آن زمان ۴
خسروِ خوبان بِخواست، از صَنَمان سَرخَراج
خاست غَریو از فَلَک وَزْ سویِ مَهْ کَالْامان ۵
لَعْلِ لبِ او که دورْ از لب و دندانِ تو
خوانْد فُسونهایِ عشقْ، خواجه بِبین این نشان ۶
آمد غَمّازِ عشقْ، گفت دَرین گوشِ من
یارْ میانِ شماست، خوب و لَطیف و نَهان ۷
دامَنِ دل را کَشید، یارْ به یک گوشهیی
گوشَهٔ بس بوالْعَجَب، زان سویِ هفت آسْمان ۸
گفت تورایَم وَلیک، هر کِه بگوید زِ من
شَرح دَهَد از لَبَم، دَه بِزَنَش بر دَهان ۹
وان کِه بگوید زِ تو، بُرد مرا و تو را
و ان کِه بگوید زِ من، دور شُد از هر دوان ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.