غزل ۸۸۷ - بندهٔ خود ز خاک ره بردار

بندهٔ خود ز خاک ره بردار
یک زمانی مرا به من بگذار ۱

جان سپاری کنم به دیده و سر
گر تو گوئی که جان روا بسپار ۲

ای دل ار عاشقی بیا می نوش
تا که گردی ز عمر برخوردار ۳

ذوق عاقل مجو تو از عاقل
روی چون گل به نوک خار مخار ۴

کار ما عاشقی و میخواریست
دولت این دولتست و کار این کار ۵

گنج داری و بینوا گردی
کنج دل جوی و گنج را بردار ۶

بر سر دار اگر نهی قدمی
نعمت الله بود تو را سردار ۷