این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که در آن شاعر از ساقی می‌خواهد جامی خوشگوار به او بدهد تا آبرویی به رویش باز گردد. او به توصیف حالات عاشقان، عاقلان، رندان و زاهدان می‌پردازد و بیان می‌کند که همه چیز در نهایت به یک حقیقت واحد بازمی‌گردد. شاعر از شراب و جام به عنوان نمادهایی از وحدت وجود و کمال الهی یاد می‌کند و تأکید می‌کند که این شراب، شراب معمولی نیست، بلکه شرابی است که راحت دل و جان است. در پایان، او هشدار می‌دهد که هر کس نعمت‌های الهی را انکار کند، جز اقرار به خداوند چیزی برایش باقی نخواهد ماند.
این متن دارای مضامین عرفانی و فلسفی عمیق است که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد. همچنین، استفاده از نمادهایی مانند شراب و مستی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامناسب یا گمراه‌کننده باشد.
غزل ۸۸۵ - ساقیا جام خوشگوار بیار
آبروئی به روی ما باز آر ۱
عاشقان مست و عاقلان مخمور
رند میخانه زاهد بازار ۲
دل ما خلوتی است خوش حالی
لیس فی الدار غیره دیار ۳
بحر و موج و حباب و جو آبند
چار نام و یکی بود ناچار ۴
یک شرابست و جام رنگارنگ
یک وجود و کمال او بسیار ۵
نوش کن جام و می به شادی ما
تا که گردی ز عمر برخوردار ۶
نه شرابی که این و آن گویند
آن چنان می که باشدش خمار ۷
جور او راحت دل و جان است
حاش لله کجا بود آزار ۸
هر که انکار نعمت الله کرد
به خدا نیستش مگر اقرار ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
