غزل ۸۴۸ - روشن است از نور رویش دیدهٔ اهل نظر

روشن است از نور رویش دیدهٔ اهل نظر
در نظر بنشین خوشی اهل نظر را می نگر ۱

وقت فرصت دان دمی بی عشق او یک دم مزن
صحبت عمر عزیز است و غنیمت می شمر ۲

ما و دلبر در سرابستان دل همصحبتیم
عقل بر درمانده و از حال دلبر بی خبر ۳

غرقه در دریای عشق و دست و پائی می زنیم
تا از این دریا چه آید بر سر ما ای پسر ۴

نقشبندی می کند بر آب چشم ما خیال
هر دمی نقش خیالی می نگارد در نظر ۵

ز آفتاب حسن او عالم همه پر نور شد
آن چنان ماهی که دیده در چنین دور قمر ۶

سید عشاق آمد عقل از اینجا گو برو
شه درآمد آن گدا سرگشته گردد در به در ۷