غزل ۲۰۵۷ - یار شو و یار بین، دل شو و دلدار بین

یار شو و یارْ بین، دل شو و دِلْدارْ بین
در پِیِ سَروِ رَوان چَشمه و گُلْزارْ بین ۱

بَرجِه و کاهِل مَباش، در رَهِ عیش و مَعاش
پیش کَشی کُن قُماش، رونَقِ تُجّارْ بین ۲

جُملهٔ تُجّارِ ما، اَهلِ دل و اَنْبیا
هم رَهِ این کاروان، خالِقِ غَفّارْ بین ۳

آمد محمود باز، بر دَرِ حُجره‌یْ اَیاز
عشقْ گُزینْ عشقْ باز، دولَتِ بسیارْ بین ۴

خاکِ اَیازم که او، هست چو من عشقْ خو
عشق شود عشقْ جو، دِلْبَرِ عَیّارْ بین ۵

سُنَّتِ نیکوست این، چارُقِ با پوستین
قبله کُنَش بَهرِ شُکر، باقی از ایثارْ بین ۶

ساعتِ رنج و بَلا، چارُق بین می‌شوی
بی‌مَرَضی خویش را خَسته و بیمارْ بین ۷

چارقِ ما نُطْفه دان، خونِ رَحِمْ پوستین
گوهرِ عقل و بَصَر، از شَهِ بیدارْ بین ۸

گوهرْ پیشَین بِنِهْ، تا کُنَدَت میرِ دِهْ
کُهنه دِهْ و نو سِتان، دانه دِهْ، انْبارْ بین ۹

تا نِگَری در زمین، هیچ نَبینی فَلَک
یک دمِهْ خود را مَبین، خِلْعَتِ دیدارْ بین ۱۰

این سُخَنِ دُرنِثار، هم به سُخَن دِهْ سِپار
پس تو زِ هر جُزوِ خویش، نکته و گفتارْ بین ۱۱