غزل ۷۹۸ - آتش عشق همان دم که بر افروخته اند

آتش عشق همان دم که بر افروخته اند
اولا عود دل سوختگان سوخته اند ۱

خلعت شاهی عشقست به هر کس ندهند
این قبائیست که بر قامت ما دوخته اند ۲

طالب ار می طلبد علم لدنی از ما
علم ذوق است که ما را بخود آموخته اند ۳

شادی اهل دلان از غم عشق است مدام
حاصل عمر عزیزست و خوش اندوخته اند ۴

بر سر چار سوی عشق قماش سید
به متاعی بخریدند که نفروخته اند ۵