خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
متن بالا یک شعر عرفانی و عاشقانه است که از حل مشکلات، بخشش‌های الهی، عشق به معشوق و می‌گساری سخن می‌گوید. شاعر از نعمت‌های خداوند، عشق و مستی معنوی صحبت کرده و احساسات عمیق عرفانی را بیان می‌کند.
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعاره‌هایی مانند می‌گساری ممکن است برای مخاطبان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین نیاز به درک بالاتری از ادبیات و فلسفه دارند.
غزل ۷۹۵ - مشکلات ما چو حل ، وا کرده اند
مشکلات ما چو حل ، وا کرده اند
صحن ما را پر ز حلوا کرده اند ۱
آفتابی بی غباری رو نمود
کی شود پنهان چو پیدا کرده اند ۲
در همه آئینه رو بنموده اند
این نظر با چشم بینا کرده اند ۳
جام می ما را عطا فرموده اند
دیگران گرچه تمنا کرده اند ۴
مو به مو زلف بتان بگشوده اند
اهل دل را نیک شیدا کرده اند ۵
دل به میخانه کشد جان نیز هم
گوئیا میلی به مأوا کرده اند ۶
نعمت الله را چه زان بخشیده اند
بعد از آن با ما کرمها کرده اند ۷
صحن ما را پر ز حلوا کرده اند ۱
آفتابی بی غباری رو نمود
کی شود پنهان چو پیدا کرده اند ۲
در همه آئینه رو بنموده اند
این نظر با چشم بینا کرده اند ۳
جام می ما را عطا فرموده اند
دیگران گرچه تمنا کرده اند ۴
مو به مو زلف بتان بگشوده اند
اهل دل را نیک شیدا کرده اند ۵
دل به میخانه کشد جان نیز هم
گوئیا میلی به مأوا کرده اند ۶
نعمت الله را چه زان بخشیده اند
بعد از آن با ما کرمها کرده اند ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۷۹۴ - غرهٔ ماه مبارک بین که غرا کرده اند
گوهر بعدی:غزل ۷۹۶ - این خط نگر که بر رخ جانان کشیده اند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
