این متن به توصیف حالات و تجربیات عاشقان در مسیر عشق الهی می‌پردازد. عاشقان ابتدا از جان خود می‌گذرند، سپس در عشق، جان خود را فدا می‌کنند. آن‌ها خون دل می‌خورند و با معشوق (خدا) همراه می‌شوند. عاشقان از این عالم می‌روند اما دوباره بازمی‌گردند. نو عروسان عشق، با ناز و مستی به حرم عشق وارد می‌شوند. مانند موسی، جان و دل خود را به سوی خدا می‌برند و با او راز و نیاز می‌کنند. در سایه خورشید عشق، شهبازان (عاشقان) به پرواز درمی‌آیند. در پایان، سید (رهبر معنوی) و یارانش می‌رسند و عاشقان خانه‌پرداز (سازنده زندگی معنوی) می‌شوند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و معنوی است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای عرفانی مانند 'خون دل'، 'جام جان'، و 'حرم مستانه' نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد.
غزل ۷۹۰ - عاشقان اول ز جان باز آمدند
آن گهی در عشق جان باز آمدند ۱
خون دل در جام جان کردند از آن
با لب معشوق دمساز آمدند ۲
عاشقان رفتند از این عالم ولی
باز می بینم همه باز آمدند ۳
نو عروسان سرابستان عشق
در حرم مستانه با ناز آمدند ۴
جان و دل موسی صفت بر طور تن
با خدای خویش در راز آمدند ۵
در هوای سایهٔ خورشید عشق
باز شهبازان به پرواز آمدند ۶
سید و یاران سید می رسند
عاشقان خانه پرداز آمدند ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
