غزل ۷۵۵ - خوش ماه تمامی است که از غیب برآمد

خوش ماه تمامی است که از غیب برآمد
خورشید نهان گشته به شکل دگر آمد ۱

او عمر عزیزی است که آمد به سر ما
خوش عمر عزیزیست که ما را به سر آمد ۲

ما بر در هر خانه که رفتیم گشودند
محبوبی از آن خانه خرامان به در آمد ۳

مستیم و نداریم خبر از همه عالم
یاری که از او یافت خبر بی خبر آمد ۴

بالله که ندیدیم به جز نور جمالش
هر نقش خیالی که مرا در نظر آمد ۵

با عقل همی بودم و خوش بود دو روزی
عشق آمد و از صحبت او خوبتر آمد ۶

هر بنده که آمد به سراپردهٔ سید
شد شاه جهان و همه جا معتبر آمد ۷