غزل ۷۴۰ - آب چشم ما به هر سو رو نهاد

آب چشم ما به هر سو رو نهاد
اشک خون آلود ما بر رو نهاد ۱

جز خیال روی او نقشی ندید
دیدهٔ ما تا نظر را برگشاد ۲

تا ببوسد خاک پایش آفتاب
بر سر کویش رسید و سر نهاد ۳

داد ساقی داد سرمستان تمام
زاهد مخمور را جامی نداد ۴

ای که گوئی عقل استادی خوشست
عقل مزدور است و عشقش اوستاد ۵

لحظه ای بی او نمی خواهیم عمر
جان ما بی عشق او یک دم مباد ۶

نعمت الله رفت یاد او به خیر
یاد بادا نعمت الله یاد باد ۷