این متن شعری است که بر اهمیت پاک نگه داشتن دل و دوری از آلودگیهای دنیوی تأکید دارد. شاعر از مخاطب میخواهد که دل خود را از عشق حقیقی پر کند و از کارهای بیهوده و ناپاک دوری کند. همچنین، به اهمیت زمان و استفاده درست از آن اشاره میکند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۰۴۵ - تو آب روشنی، تو درین آب گل مکن
دل را مَپوش، پَردهٔ دل را تو دل مَکُن ۱
پاکان به گِردِ دلْ به تماشا نِشَستهاند
دل را و خویش را زِ عَزیزانْ خَجِل مَکُن ۲
دلْ نَعْره میزَنَد که بِکُش خویش را زِ عشق
وَرْ جُمله جان نگردی، دل را بِحِل مَکُن ۳
مِسْ را که زَر کنند یکی عِلْمِ دیگر است
زینها که میکُنی نشود زَر، بِهِلْ مَکُن ۴
دَوْری بِگَشت این تَن کَزْ دلْ بِگَشتهیی
سی سال دور باشد، سی را چهل مَکُن ۵
چیزی که زیرِ هاوَنِ اَفْلاک سوده شُد
این سُرمه نیست، دیده از آن مُکْتَحِل مَکُن ۶
هنگامههاست در رَه، هر جا مَایست، رو
بیگاه گشت روز، تو خود مُشْتَغِل مَکُن ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.