این متن عرفانی بیانگر جستجوی معنوی و عشق الهی است. شاعر میگوید کسی که خود را در ما بجوید، هر چه از خدا بخواهد مییابد. درد و رنج برای عاشقان معنوی، مانند شرابی گواراست و آنان که طعم بلا را چشیدهاند، همواره از خدا بلا میخواهند. در میخانه عشق، مست و خراب به دنبال یار میگردند. عقل از عشق بیگانه است و تنها آشنا، آشنا را میجوید. رند مستی که نعمت الهی را یافته، دیگر به دنبال دنیا و آخرت نیست.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی نیاز دارد. همچنین استفاده از استعارههایی مانند 'شراب' و 'مست' ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامناسب باشد.
غزل ۷۱۰ - هر که او عین ما به ما جوید
یابد او هر چه از خدا جوید ۱
دُرد دردش به ذوق می نوشد
دردمندی که او دوا جوید ۲
مبتلائی که یافت ذوق بلا
روز و شب از خدا بلا جوید ۳
در خرابات عشق مست و خراب
دائما گردد و مرا جوید ۴
جام گیتی نما گرفته به دست
هرچه او را سپرده واجوید ۵
عقل باشد ز عشق بیگانه
آشنا یار آشنا جوید ۶
رند مستی که نعمت الله یافت
دنیی و آخرت کجا جوید ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.