خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن عرفانی به بیان رابطه‌ی ذات الهی با صفات و مخلوقات می‌پردازد. شعر با اشاره به تجلی خداوند در جهان و مراتب وجود، به موضوعات عشق، فنا، حیات پس از مرگ، و حرکت در مسیر الهی اشاره دارد. همچنین، بر اهمیت عشق و درد در رسیدن به کمال تأکید می‌کند و در نهایت، نور الهی را در وجود انسان‌ها نمایان می‌داند.
محتوا دارای مضامین عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب‌تر است. همچنین، برخی مفاهیم مانند فنا و حیات پس از مرگ ممکن است برای کودکان قابل هضم نباشد.
غزل ۷۰۲ - ذاتش به صفات می نماید
ذاتش به صفات می نماید
یک ذات ذوات می نماید ۱
در جام جهان نمای اول
خود راز برات می نماید ۲
عینی به ظهور در مراتب
ما را درجات می نماید ۳
گر کشته شوی ز جان میندیش
کان موت حیات می نماید ۴
چون کردهٔ اوست کردهٔ ما
جمله حسنات می نماید ۵
هر لحظه به صورتی برآید
شیرین حرکات می نماید ۶
عمری که به عشق می گذاری
در وی حرکات می نماید ۷
خوشدل باشی به درد نوشی
کز درد دوات می نماید ۸
در دیدهٔ سیدم نظر کن
کو نور خدات می نماید ۹
یک ذات ذوات می نماید ۱
در جام جهان نمای اول
خود راز برات می نماید ۲
عینی به ظهور در مراتب
ما را درجات می نماید ۳
گر کشته شوی ز جان میندیش
کان موت حیات می نماید ۴
چون کردهٔ اوست کردهٔ ما
جمله حسنات می نماید ۵
هر لحظه به صورتی برآید
شیرین حرکات می نماید ۶
عمری که به عشق می گذاری
در وی حرکات می نماید ۷
خوشدل باشی به درد نوشی
کز درد دوات می نماید ۸
در دیدهٔ سیدم نظر کن
کو نور خدات می نماید ۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۷۰۱ - نوش کن می که روحت افزاید
گوهر بعدی:غزل ۷۰۳ - ذاتش به صفات می نماید
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
