غزل ۶۸۴ - هرچه امکان لطف و رحمت بود

هرچه امکان لطف و رحمت بود
حضرت او به ما عطا فرمود ۱

هر کسی را قراضه ای بخشید
در گنجینه را به ما بگشود ۲

گل تبسم کنان به باغ آمد
چون ترنم ز بلبلان بشنود ۳

عقل دود است و عشق آتش آن
خوش بود آتش ار بود بی دود ۴

آتش عشق ، عود جانم سوخت
به ازین کس نسوخت هرگز عود ۵

هرچه بودست و هر چه خواهد بود
همه از جود او بود موجود ۶

هر که آمد به مجلس سید
جان او همچو جان ما آسود ۷

فیض فیاض از خزانهٔ جود
داد ما را به لطف خویش وجود ۸