خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر به توصیف عشق و فداکاری نعمت‌الله برای معشوق خود می‌پردازد. او جان خود را با ایمان و خوشحالی به معشوق سپرده و بندگی را با صدق دل انجام داده است. شعر همچنین به مفهوم امانت‌داری و بخشش اشاره دارد.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در شعر وجود دارد که درک آن‌ها ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و مفاهیم مورد استفاده نیاز به دانش ادبی و فلسفی پایه دارند.
غزل ۶۵۳ - این که گوئی نعمت الله جان سپرد
این که گوئی نعمت الله جان سپرد
جان سپرد و جان با ایمان سپرد ۱
جان به جانان دل به دلبر داد و رفت
جان از این خوشتر دگر نتوان سپرد ۲
در هوای گلستان عشق او
جان چو غنچه با لب خندان سپرد ۳
بندگی کرد او به صدق دل تمام
ظاهر و باطن به آن سلطان سپرد ۴
بود میخانه سبیل خدمتش
رفت و آن منصب به این و آن سپرد ۵
جان امانت بود با وی مدتی
خوش امینانه به آن جانان سپرد ۶
دیگری گر جان به دشواری بداد
سید سرمست ما آسان سپرد ۷
جان سپرد و جان با ایمان سپرد ۱
جان به جانان دل به دلبر داد و رفت
جان از این خوشتر دگر نتوان سپرد ۲
در هوای گلستان عشق او
جان چو غنچه با لب خندان سپرد ۳
بندگی کرد او به صدق دل تمام
ظاهر و باطن به آن سلطان سپرد ۴
بود میخانه سبیل خدمتش
رفت و آن منصب به این و آن سپرد ۵
جان امانت بود با وی مدتی
خوش امینانه به آن جانان سپرد ۶
دیگری گر جان به دشواری بداد
سید سرمست ما آسان سپرد ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۶۵۲ - بیا ای نور چشم ما و خوش بنشین به جای خود
گوهر بعدی:غزل ۶۵۴ - خواجهٔ غافل برفت و جان سپرد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
