غزل ۶۴۲ - نوری است که وصفش به ستاره نتوان کرد

نوری است که وصفش به ستاره نتوان کرد
او را نتوان دید و نظاره نتوان کرد ۱

با عشق در افتادم و تقدیر چنین بود
تدبیر نمی دانم و چاره نتوان کرد ۲

سریست در این سینه که با کس نتوان گفت
نامش نتوان برد و اشاره نتوان کرد ۳

بزمیست ملوکانه و رندان همه سرمست
از ما و چنین بزم کناره نتوان کرد ۴

نقشش نه نگاریست که بر دست توان بست
او را به سر دست سواره نتوان کرد ۵

ای دوست غنیمت شمر این عمر عزیزت
آری طمع عمر دوباره نتوان کرد ۶

سید دهدم هر نفسی خلعت خاصی
الطاف خداوند شماره نتوان کرد ۷