غزل ۶۳۵ - گوئیا چشم ابر می خارد

گوئیا چشم ابر می خارد
کآب از چشمهاش می بارد ۱

طرفه دریادلیست سقایم
کآب از بهر ما همی آرد ۲

آب آرد به سوی ما آری
شرم از چشم ما نمی آرد ۳

چشم ما آب می زند بر روی
مژه هم قطره قطره بشمارد ۴

آبیاری به آب دیده کنم
هر که تخم محبتی کارد ۵

آب چشم روان فرو شوید
نقش غیری که دیده بنگارد ۶

نعمت الله امین رندان است
این امانت به اهل بسپارد ۷