این متن شعری است که در آن شاعر از عشق و فتنهجویی خود سخن میگوید. او خود را عاشق و فتنهجو معرفی میکند و از دیگران میخواهد که در مورد فتنه با او مشورت کنند. شاعر همچنین از حالات روحی خود مانند غرق شدن در خون و سرمستی صحبت میکند و خود را به عنوان رستم و طوفان قوم توصیف میکند.
این متن دارای مفاهیم عمیق و پیچیدهای مانند عشق، فتنهجویی و حالات روحی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از عبارات مانند 'غرق خون' و 'فتنهجویی' ممکن است برای سنین پایینتر نامناسب باشد.
غزل ۲۰۳۴ - ای دل ز شاه حوران، یا قبلهٔ صبوران
کُن شُکر با شَکوران، تو فِتْنه را مَشوران ۱
من مَردِ فِتْنه جویَم، من تَرکِ این نگویم
من دست ازو نَشویَم، تو فِتْنه را مَشوران ۲
سَرخَیلِ بیدلانَم، استادِ مَنْبِلانَم
من عاشقِ فُلانَم، تو فِتْنه را مَشوران ۳
از من مَپُرس چونَم، میبین که غَرقِ خونَم
این هم نهام، فُزونَم، تو فِتْنه را مَشوران ۴
من رُستمَم و روحَم، طوفانِ قومِ نوحَم
سَرمَستِ آن صَبوحَم، تو فِتْنه را مَشوران ۵
تو نَقْش را نخوانی، زیرا دَرین جهانی
تا این قَدَر بِدانی، تو فِتْنه را مَشوران ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.