غزل ۶۰۳ - هر که جان در عشق جانان می دهد

هر که جان در عشق جانان می دهد
عشق جانان کشته را جان می دهد ۱

می فراوان است و ساقی بس کریم
می به سر مستان فراوان می دهد ۲

شاهد ما بس لطیف و نازک است
بوسه بر روی حریفان می دهد ۳

آبرو گر قطره ای پیشش بریم
در عوض دریای عمان می دهد ۴

جود او بخشید عالم را وجود
لطف او پیوسته احسان می دهد ۵

گنج را در کنج ویران می نهد
و آن نشان ما را به پنهان می دهد ۶

سید ما دست دستان می برد
بعد از آن دستی به دستان می دهد ۷