غزل ۵۸۴ - دل باز عزم کعبهٔ مقصود می کند

دل باز عزم کعبهٔ مقصود می کند
جانم سجود حضرت معبود می کند ۱

عود دلم در آتش عشقش روان بسوخت
عیبم مکن اگر نفسم دود می کند ۲

خوش آتشی و عود خوشی سوختم سوختی
این لطف او نگر که چه با عود می کند ۳

آن کس که می خرد غم عشقش به کاینات
نیکو تجارتی و خوشی سود می کند ۴

رندی که می رود به خرابات عاشقان
با او برو که میل به بهبود می کند ۵

او آفتاب عالم و ما سایه بان او
چندان غریب نیست اگر جود می کند ۶

سید به جود بنده معدوم خویش را
می بخشدش وجودی و موجود می کند ۷