غزل ۲۰۳۰ - گفتی مرا که چونی؟ در روی ما نظر کن

گفتی مرا که چونی؟ در رویِ ما نَظَر کُن
گفتی خوشی تو‌‌ بی‌ما؟ زین طَعْنه‌‌ها گُذَر کُن ۱

گفتی مرا به خنده خوش باد روزگارَت
کَس‌‌ بی‌تو خوش نباشد، رو قِصّهٔ دِگَر کُن ۲

گفتی مَلول گشتم، از عشقْ چند گویی؟
آن کَس که نیست عاشقْ گو قِصّه مُختَصَر کُن ۳

در آتَشَم، در آبَم، چون مَحْرَمی نیابَم
کُنجی رَوَم که یا رَب، این تیغ را سِپَر کُن ۴

گُستاخِمان تو کردی، گفتی تو روزِ اوَّل
حاجَت بِخواه از ما، وَزْ دَردِ ما خَبَر کُن ۵

گفتی شُدم پَریشان، از مُفْلِسیِّ یاران
بُگْشا دو لبْ جهان را پُردُرّ و پُرگُهَر کُن ۶

گفتی کَمَر به خِدمَت، بَربَند تو به حُرمَت
بُگْشا دو دستِ رَحْمَت، بر گِردِ من کَمَر کُن ۷